شب نگاشت ها

2012-02-17T12:20:00.001-08:00

دیدگاه

2012-02-14T00:06:00.001-08:00

کار گروهی در فضای شبکه ای

2012-02-13T23:59:00.000-08:00

مدت هاست می خواهم یک مطلبی در مورد تجربه در فیس بوک بنویسم، اما موفق نشده ام. مرتبا کار پیش می آید و درگیر می شوم. یک نکته را اما بسیار ضروری می دانم و نمی توانم تا نوشتن مقاله منتظر بمانم و آن هم این است که :

ما شبکه گران هم باید مثل وبلاگ نویس ها تجمع های واقعی خود را بیرون از فضای مجازی بوجود آوریم و با تکیه به آن کارگروهی را در کنار کار فردی خود رواج دهیم، و برایش راهکارهایی بیابیم و آن را مانند یک طرحواره در شبکه گسترش دهیم. چپ اساسا در مفهوم گروهی و خرد جمعی شکل می گیرد و نضج می یابد. باید بدانیم و متوجه شده باشیم که فیس بوک بر اساس نظمی ایندویدوالیستی پی ریزی شده و سازمان یافته است. پدیده ای بعنوان «کار گروهی شبکه ای» می تواند وجود داشته باشد که قطعا با کارهای گروهی در مفهوم سنتی و رئال خود متفاوت است. اما من یک مورد هم در شبکه فیس بوک ندیده ام و صفحه های مشترک نیز فاقد ساختارهای کارگروهی و دانش مدون شده برای آن است.

این کار یک سنگ پایهٔ اصلی و مهمترین اقدام ما بعنوان نیروهای جامعه گراست و در صورت موفقیت می تواند به تحول بزرگی در ساختارهای سازماندهی موجود دامن زند. من همه را به هم اندیشی در بارهٔ آن و اقدام عملی پیرامون آن فرا می خوانم.

window shopping

2012-02-10T22:06:00.000-08:00

بدهیات

2012-02-10T22:04:00.000-08:00

هر آدمی برای خودش یک سری بدهیات داره. یعنی یک چیزایی رو بدیهی می دونه و فکر می کنه برای همه هم روشنه. اتفاقی که میوفته اینکه یکی از راه می رسه و این بدهیات رو نقض می کنه. یعنی کاری رو که قطعی یه باید بکنه، نمی کنه. یا کاری رو که مسلمه نباید بکنه انجام می ده ... و آدم رو بهم می ریزه...

می دونین؟ مشکل آدم این نیست که چرا این بابا این کار رو کرده یا اینکه چرا تا حالا فکر کرده چنین چیزی بدهی یه و دیگران حتما می دونن و رعایت می کنن... نه مشکل اینه که آدم شک می کنه اصلا چیزی هم بعنوان بدیهیات وجود داره و باقی مونده و اگه نه به چه چیزی بعنوان اصول مشترک و یا توافق عمومی باید تکیه کنه...

2012-02-10T09:07:00.000-08:00

حوض آرزو

شروع کردم یک سری از فیلم هام رو بالاخره جمع و جورشان بکنم و انتشار بدم. «سکهٔ آرزو » اولین اون هاست. روی تیتر کلیک کنید و اونو تو یوتیوب ببینید.

نما

2012-02-07T21:24:00.001-08:00

کری

2012-02-07T21:20:00.000-08:00

گاهی آدم حتی وقتی با دقت برخی از انتقادات رو به اون چیزی که باور داره شنیده، و اعلام کرده که با دقت گوش داده، و حتی می تونه عینا بگه و بنویسه طرف چه گفته و چه می خواسته بگه، و حتی درصدد نبوده جوابی رو بالفور جایگزین گزندگی او نقد بکنه، باز ممکنه برای لحظه ای تو «فضای» مورد بحث دوست منتقدش قرار نگرفته و نقطه نظر طرح شده رو واقعا نشنیده باشه ... و بعد تازه پس از مدتی ... و گرفتن درس های لازم از تجربه و رنگ کردن دیوار با پیشانی خونین اش فریاد بزنه ... وای ... چقدر درست گفته بود...

می دونین؟ داشتم فکر می کردم اگر توانایی نوشتن رمانی رو داشتم، با الهام ضمنی از نویسندهٔ پرتغالی نازنین، خوزه ساراماگو، اسمش رو می گذاشتم «کری» ...

ژوزف یانگمن

2012-01-31T20:32:00.000-08:00

مجسمه در شهر پراگ

http://en.wikipedia.org/wiki/Josef_Jungmann

من می نویسم پس هستم

2012-01-30T21:26:00.000-08:00

علیرغم دقت زیاد در اینکه لینکی رو بی خودی وارد نشوم، باز هم فریب خوردم و با فشار یک لینک و وارد شدن یک ویروس بلایی بر سر کامپیوترم اومد که دو روز تحت تعمیر بود.

تا روشنش کردم گفتم یک چیزی تو وبلاگم بنویسم، من می نویسم پس هستم!

راهرو میکده

2012-01-29T18:25:00.001-08:00

پنجره

2012-01-26T21:17:00.001-08:00

بیت زیتون

2012-01-26T21:15:00.000-08:00

امشب رفته بودم بیت زیتون. فواد و سهند سخنرانی و پخش فیلم داشتند. فواد درباره کنشگری دیجیتال صحبت کرد و سهند هم درباره تجربه اش از هائیتی و مستندی که در دست تهیه داشته و مراحل پایانی اش را می گذراند. دو کلیپ از این فیلم مستند نیز نمایش داده شد.

سئوال و جواب های پایان برنامه حکایت از محیطی صمیمی داشت و دقت نظر فوق العادهٔ حاضران اگرچه محدود را به خوبی نشان می داد. همه چیز فوق العاده خوب بود.

می دونین؟ آدم وقتی تو فضاهای واقعی قرار می گیره، محدودیت های جدی فضاهای صرفا مجازی رو درک می کنه. تعداد شرکت کنندگان اندک بود و چه حیف که چنین جمع اندکی برای چنین برنامه هایی وقت می گذارند...

امید

2012-01-26T07:26:00.001-08:00

سیستم بازار

2012-01-26T07:08:00.000-08:00

مجلات اینجا را ورق می زنم. پر از درس ها و نکته های آموزنده اند. هفته نامه مهرگان برای مثال سفرنامه ای دارد به قلم رضا نجفی با نام التحریرات فی البعثه الی البلاد الجرمانیه وسط متن چند جمله ای هم برجسته تر شد تا تامل پیرامون آن را از دست ندهیم. چی نوشته؟

«سیستم بازار آزاد هرچه هم حیله گر و سودجو باشد سر آخر به انسان به چشم مشتری می نگرد و آدم مشتری را نمی کشد بلکه کوشش می کند راضی اش نگه دارد، تنعم مشتری تنعم بازار آزاد است. اما سیستم ایدئولوژیک هر چه هم حسن نیت داشته باشد ممکن است سر آرمان های خود مردم خود را هم قلع و قمع کند. شکی در سودجویی سیستم سرمایه داری نیست اما اگر عقلانیتی در کار باشد که در سیستم بازار آزاد هست، ممکن است رذ‌ائل فردی به منفعت عمومی ختم شود.»

می دونی؟ من از این جمله آخرش خیلی خوشم اومد. بویژه تاکید بر «رذائل فردی» برخی صاحب منصبان این نظام که گفته شده :«ممکن است به منفعت عمومی تمام شود».
تنها اگر «ممکن است» را با «ممکن بود» جایگزین می کردیم واقعبینانه تر می شد. این گزاره بسیار مشابه وعده و وعیدهایی است که بنیان گذاران نظریه نولیبرالی تبلیغ می کردند. ولی متاسفانه ظاهرا ممکن نشده است. ایشان را به واقعیت های جهان امروز استناد نمی دهم، حتما نمی بیند که اگر می دید چنین نمی گفت. بحث هم نمی کنم که مگر رژیم مبارک، بن علی و جمهوری اسلامی سرمایه داری نبوده اند؟ و یااینکه مگر نمی شود مثل سومی هم «ایدئولوژیک» و هم سرمایه داری بود، پس چرا اینها در برابر هم قرار داده شده؟! نه! اینها را هم می دانند... پاسخ دیگری دارم :

کلاوس شواب، بنیانگذار اجلاس داووس (توضیح: کلوپ جهانی مدیریت کننده نولیبرالیزم) نیز در سال‌های اخیر از نگاه تحسین‌آمیز سابق به نظام سرمایه‌داری فاصله گرفته است. او اینک می‌گوید که سرمایه‌داری در شکل کنونی‌اش با جهان معاصر سازگار نیست. شواب می‌افزاید: «ما فرصت را برای درس‌آموزی از بحران مالی سال ۲۰۰۹ از دست دادیم. یک تغییر جهان‌شمول باید با القا و تقویت حسی جهانشمول از مسئولیت اجتماعی شروع شود.» ( به نقل از سایت دویچه وله می توانید کل خبر را اینجا بخوانید)

بد نیست رضا نجفی ها، و گردانندگان جوان نشریاتی که به این دیدگاه عقب مانده تریبون می دهند، حداقل نقطه نظرات راهبران جهانی نولیبرالیسم مانند کلاوس شواب یا فرید من را بخوانند... آن ها کمونیست نشده اند، بلکه به دنبال راه های تازه برای سرمایه داری اند، چون گند حرف های خوشگل و فریبندهٔ سابق درآمده است.

می فروشی

2012-01-25T20:08:00.001-08:00

فیلم و سیاست

2012-01-25T19:50:00.000-08:00

این روزا سخت مشغول کارم... کار فیلم از یک دوست نقاشم رو تموم کردم و برگشتم سر کارهای قدیم. برنامه ام اینه که تو شش ماه آینده هر چی فیلم دستمه رو جمع کنم، شروع کنم به تلاش برای پخش شدنشون و فیلم های تازه ای دست بگیرم...

می دونی؟ چند وقته به خودم می گم روی فیلم متمرکز شم و به یک جایی برسونمش... ولی سیاست نمی ذاره...

حالا فکر کنم دارم مجبور می شم. چون با این دلارها دیگه درآمد بازنشستگی کفاف نمی ده...

2012-01-25T07:38:00.000-08:00

آدم وقتی نگرانه، خونسردی دیگران آرومش نمی کنه ناراحتش می کنه... شاید دلیلش هم اینه که خونسردی اونا رو تو چنین شرایطی درک نمی کنه...

پناهگاه

2012-01-23T19:50:00.001-08:00

تلخ

2012-01-22T22:08:00.000-08:00

تلخ ترین کلام ها گاه درست ترین آن ها هستند ... براستی اینهمه تلخی شان پس از چیست؟

سپاه صلح در راه است

2012-01-20T23:10:00.000-08:00

شنیده ها حکایت از آن دارد که سپاه صلح در راه است. امید که تظاهرات اعتراض به جنگ هر چه سریعتر و با شعارهای مناسب برگزار شود... باید به تلاش هامان هرچه بیشتر و بیشتر بیفزاییم.

کبوترها

2012-01-18T20:17:00.001-08:00

پیام های چند مخاطبی

2012-01-18T20:05:00.000-08:00

نمی دانم متوجه پیام های متفاوت دائما در حال تکرار شده اید؟ برای مثال:
وزیر خارجه ای می گوید: قصد رودررویی نظامی نداریم.
معاونش می گوید : همه گزینه ها روی میز است.
سفیرش در سازمان ملل می گوید : تا همین اکنون هم دیر کرده ایم ...

براستی کدام یک پیام واقعی است؟ چرا بدینگونه موضعگیری می شود؟ آیا حتی در یک دولت در این حد اختلاف نظر وجود دارد؟

نه ضرورتا. پیام های چند مخاطبی شنوندگان مختلفی دارد. باید دانست برای پیشبرد پروژهٔ جنگ لازم است که :
دولتمردان جمهوری اسلامی فکر کنند که «دشمن» توان حمله نظامی دارد
متحدان «دشمن» امیدوار شوند و برای همراهی قافله «آزادی» به تکاپو بیفتند.
مردم باید سر در گم، کلافه، خسته شده و بی تحرک باقی بمانند.

پیام های چند مخاطبی در عملیات روانی جنگی، به گونه ای سازمان می یابند که هر مخاطبی پیام مخصوص خودش را می شنود.

گزاره ها: جنگ و صلح

2012-01-18T13:46:00.000-08:00

جنگ جمهوری اسلامی و امپریالیسم جنگی زرگری است. هردو سر در یک آخور دارند. تضاد این دو آشتی ناپذیر نیست که به جنگ بینجامد.

فشار آمریکا و اسرائیل و دیگر متحدان اروپایی و جهانی شان بر جمهموری اسلامی، به خاطر کشیدن آن به کام جنگ نیست، بلکه برای به زانو درآوردن و تسلیم کردن آن است.

این فضای جنگ سرد از خود جنگ برای دو طرف درگیر بهتر است و دلیلی ندارد آن را حفظ نکنند.

این جنگ، یک جنگ اقتصادی است و نه یک جنگ نظامی.

ما نباید علیه جنگ مبارزه کنیم، چون دفاع از صلح دفاع از بقای جمهوری اسلامی است.

ما اگرچه مخالف جنگیم، ولی چاره نداریم و باید از فرصت استثنایی تاریخی برای حمله بشر دوستانه به کشورمان و نابودی جمهوری اسلامی بهره بگیریم و با آن همراه شویم.

برای ما فرقی نمی کند که با جنگ یا با صلح کار جمهوری اسلامی به پایان برسد، این مهم است که کار این رژیم به پایان برسد.

مبارزه در راه صلح نهایتا ما را از مبارزه برای آزادی و یا عدالت اجتماعی دور می کند.

هیچکدام از مبارزات علیه جنگ موفق نبوده است. مبارزه در راه صلح به خودی خود و به صورت مستقل بی معنی است و راه به جایی نمی برد.

و ...

این گزاره ها را از دل نوشته های مختلف در طی هفتهٔ گذشته بیرون کشیده ام و البته به این لیست می توان افزود...

همانطور که قبلا هم گفتم به موافقان جنگ کاری ندارم و خیال ندارم وقت بسیار محدودم را صرف آن ها کنم. اما در جبههٔ هواداران صلح هنوز هم شک و تردیدهایی وجود دارد که تحلیلگران ضد جنگ باید آن ها را بشکافند و در بارهٔ گزاره های مختلف در این زمینه روشنگری کنند. گزاره هایی که می توان و باید به آن پرداخت چنین به نظر می رسد:

آیا خطر جنگ قابل ارزیابی است و چگونه می توان نتیجه گرفت که خطر جدی وجود دارد یا ندارد؟

موافقان و مخالفان جنگ در سطح ملی و جهانی چه کسانی هستند؟ هدف آن ها چیست؟

راهکارهای مبارزه علیه جنگ و آشنایی با تاریخ این مبارزات .

در ضرورت مبارزه مشترک در راه صلح...

پوستر انتخاباتی

2012-01-15T11:40:00.001-08:00

پراگ - ۲۰۱۱

نکاتی که آموختم و ...

2012-01-14T19:09:00.000-08:00

به بعضی ها که می گویی باید جلوی جنگ را گرفت، آنچه از حرف آدم می شنوند چیزی جز «ادامهٔ وضع موجود» نیست، و به همین دلیل درذهنشان این فایل بالا می آید که پس: یعنی جمهوری اسلامی باید بماند؟

به بعضی ها که می گویی باید علیه جنگ اعتراض کرد، فقط کلمهٔ «جنگ» را از جمله ات می شنوند، جنگی که برای آن ها مدت هاست شروع شده. آن ها سئوال می کنند کدام جنگ؟ جنگ با فقر؟ جنگ با بیکاری؟ جنگ با استیصال؟ یا جنگ با غارت و چپاول؟

به بعضی ها که می گی باید برای صلح دست به اعتراض زد؟ لغت «اعتراض» را می شنوند و تعللشان در پاسخ دادن با صدای بلند می گوید : اعتراض؟ کدام اعتراض؟ به کدام امید؟ مگر تاکنون اینهمه اعتراض به کجا انجامیده است؟ مگر کسی زورش به اینها می رسد؟

به بعضی ها که می گی باید نسبت به خطر جنگی مرگبار هشیار بود و اجازهٔ پیشبرد آن را نداد، نگران می شوند که آدم نکند با اینهمه استرس بلایی بر سر خودش بیاورد...

نوشته های آدم انگار ضعیف تر از آن است که برخی را متوجه چیزی ورای زندگی این لحظه و امروزشان بکند...

برای کسی که خشکش زده باشد... حرف ها همچون بادی ست که به صورتش می وزد...انگار وزنی ندارد... بدون هر مفهوم و یا تصویری که چیزی را جلوی چشمان فردایشان بگذارد ...

از خود می پرسم آیا آن ها پس از فروریختن بمب ها و موشک ها و به آتش کشیده شدن زمین و زمان و دیدن فجایعی که جهنم امروزشان در مقابل آن بهشت برین است، باز به همین گونه خواهند اندیشید... و پاسخ مثبتی نمی گیرم.

این ها را برای آن دوستانی نوشتم که خالصانه دردهاشان را با من در میان گذاشتند و می دانم عمیقا با جنگ مخالف اند. به آن ها که سکوت می کنند و نمی دانم در دلشان چیست کاری ندارم. نکات بسیاری آموختم و ...

نه اما نمی توان نشست و کاری نکرد ... نمی توان مبارزه نکرد چون با سرکوب و جنگ روانی مبارزه ها را در پیش چشم ما بی نتیجه کرده اند. نمی توان علیه جنگ نجنگید چون جنگ های فراوان دیگری به معانی مختلف و به شکلی همزمان در جریان است. نه این طلسم را باید شکست.

باید همه به آن دیگرانی که با هزار مشکل هنوز تلاش می کنند و می رزمند و با تلاششان به من امید می دهند، بپیوندیم. هر یک به اندازهٔ توانمان. حداقل برای ما در آینده صفحه های فیس بوکی که گویا تا ابد پاک نمی شود گویای آنچه خواهد بود که امروز کردیم. ما در برابر فردا مسئولیت سنگینی داریم و باید بیدار شویم و علیه جنگ برخیزیم و یک صدا بگوییم ما جنگ نمی خواهیم.

یک لیبرال واقعی

2012-01-14T11:23:00.000-08:00

یک لیبرال واقعی به چپ های هم میهنش احترام می گذارد و اگر چه با اندیشه های آن ها عمیقا مخالف است، همیشه تلاش دارد صدای چپ ها به صورت یک صدای اقلیت در جامعه اش طنین انداز باشد.

او باور ندارد چپ ها از بین بروند. آرزوی او آن است که چپ همیشه یک اقلیت قابل کنترل و محدود باقی بماند.

او انتظار ندارد چپ ها به اشتباه بودن ایدئولوژی شان پی ببرند و کار را تعطیل کنند، بلکه تلاش دارد آن ها را سوسیال دمکرات کند و به دنبال خودش بکشاند.

نو لیبرال هایی که با شنیدن صدای مخالف خود، برافروخته می شوند و کار و زندگی شان را رها می کنند تا این یک صدم صدا را هم در فضای موجود خفه کنند، لیبرال نیستند، فاشیست اند.

قلمرو

2012-01-14T11:08:00.001-08:00

صداهایمان را علیه جنگ بلند کنیم

2012-01-14T10:10:00.000-08:00

از پریروز اعتراضم علیه جنگ را به شیوه ای تازه آغاز کردم. حس می کنم لحظه ای را نباید از دست داد. منتظر هیچ «ما»یی برای راه انداختن یک اعتراض نباید ایستاد. «ما» در جریان مبارزه است که شکل می گیرد و «ما» های دیگری را برمی انگیزد که قطعا از ما سازمانگرتر و سازمانیافته تر و حرفه ای ترند.

در همین یکی دو روز، دوستانی از ایده بلند کردن فریادهای کوچک مان علیه جنگ حمایت کرده اند و دوستانی در تردید اند یا مخالف. به نظر من لزومی ندارد تلاش کنیم موافقین «جنگ بشردوستانه» یا شرارت های نظامی جمهوری اسلامی مآبانه با نام دفاع از کیان اسلامی را به موافقان صلح تبدیل کنیم. این کار اگر هم عملی باشد، قطعا کاری سخت و زمانبر است. آن ها حتما برای باور وروش خودشان دلیل و منافع خاص خودشان را دارند.

آنچه می توانیم و باید انجام دهیم به اعتراض و فریاد واداشتن کسانی است که مخالف جنگ اند و اینان بسیار و بسیار اند. باید متوجه بود قدم های ابتدایی همیشه کند و سخت است و به سادگی پیش نمی رود و چون هنوز نیروی زیادی را گرد نیاورده و ندارد، نیروهای مخالف اش را بسیار بزرگ و سد کننده می بیند. اما این رود برخواهد آشفت و می تواند امروز و یا فردا به سیلی تبدیل شود.

ما باید جرقه های آن را بزنیم و آماده باشیم به کرات این کار را بکنیم، زمان و چگونگی شعله کشیدن این اعتراض به هزاران عاملی بستگی دارد که در دست سیر حوادث است.

دوستان می گوید:
راست می گویی خشکمان زده است اینجا (در داخل کشور) اطرافیانمان همه مخالف جنگ اند، اما نمی دانند چکار کنند

در تشکل های علیه جنگ بحث فراوانی ست و در اولین فرصت راهپیمایی می کنند

ایدهٔ خوبی است ما هم شروع می کنیم
من پیشنهاد می کنم شعارمان علیه جنگ و جمهوری اسلامی باشد

دوستی مدال «جنگ نه» درست کرده که بر سینهٔ عکس صفحه های فیس بوک گذاشته ایم.

رفیق عزیزمان ف. تابان مساعدت کرد و نامه من را در اخبار روز گذاشت

عزیزی هشدار می دهد که:

اطرافیان من همه ته دلشان با جنگ است... رویشان نمی شود بگویند

و بسیاری نظرهای دیگر که دلگرم کننده و یا آگاه کننده از مصائب کار است...

عزیزان من! از هر کس به اندازهٔ باور و توانش توقع است ... با همه تماس بگیریم. آنچه را ته قلبمان می گذرد با آن ها در میان بگذاریم. شاید صدای ما صدای آن ها را نیز برانگیزد و فریاد شویم.

نابود باد جنگ

2012-01-12T20:35:00.000-08:00

دست روی دست گذاشته ایم و
دست و دلمان می لرزد.
چشم هایمان از آنچه که دیده زخم است و
سطل های تازه ی آب
کفاف اینهمه تشنگی را نمی دهد.
انگار همین دیروز بود که بصره فرو ریخت.
زورمان به جسد هامان نمی رسید
و بیل ها دست از خاک کشیده بودند.
خون؟
آری با خون شعار می نوشتیم.
دیر بود،
اما ما باز
بر در و دیوار می نوشتیم که:
«نابود باد جنگ»
از آسمان آتش می بارید.
دیوار ها می ترکید
و اشک ها بر چهره هامان دلمه می بست.
انگار همین دیروز بود که
خورشید در میان شهر،
درست در میان شهر فرو می نشست و
بلگراد ذوب می شد
و ما بر روی پل ها دست در دست یکدیگر،
سرنوشتی را که برایمان رقم زده بودند،
مات و مبهوت نظاره می کردیم.
آری دیروز بود که
بمب افکن ها
در کوچه های خاکی ما در کابل،
بدنبال مرگ آفرین گمشده شان می گشتند
و مشتی دیوانه، به شهادت روز،
جهنم خدایشان را بر زمین سجده می کردند.
مرگ انگار اینبار نوبت ماست ...
دست روی دست،
در صف طولانی ایستاده ایم و
هیچ کاری نمی کنیم.
چشم هایمان انگار کور است و
جام زهری دیگر به كابوس هایمان پایان نمی دهد.

خط کشی

2012-01-12T09:06:00.001-08:00

شطرنج نقد

2012-01-12T09:02:00.000-08:00

دیدین بعضی از شطرنج بازهای ماهر با خودشون شطرنج بازی می کنن؟ یعنی بازی را از یک سو آغاز می کنند و بعد خود را جای طرف مقابل می گذارند و بهترین بازی ممکن برای او را می کنند و به همین ترتیب تا آخر ادامه می دهند. قابل پیش بینی هم نیست که این به اصطلاح شطرنج باز اولی می بره یا دومی ...

خوبه وقتی آدم بر یک نظری نقد می نویسه، بعد خودش رو جای اون طرف مقابل بگذاره و نقد خودش رو از آن دید و به بهترین وجه پاسخ بده و با یافتن نقاط کلیدی ضعف تحلیلش اون ها رو قبل از سپردن به انتشار تا اونجا که ممکنه اصلاح کنه....

فیس بوکی دیگر

2012-01-11T20:05:00.000-08:00

هر روز که می گذرد بیشتر شاهد آنیم که شبکه با مفهوم فیس بوکی اش بر محور یک فردگرایی راهبردی سازمان می یابد و نظر توماس فریدمن در مورد عصر جهانی سازی ایندویدوالیسم عینیت می یابد.

تغییرات مدام فیس بوک قدم به قدم این نقش را پر رنگ تر می کند. تایم لاین های اخیرا راه اندازی شدهٔ دوستان را می بینم. عکس هاشان بزرگ تر شده و مطالبشان گم و گور تر. این عکس های نیمه صفحه ای انگار برای ما بسیار جذاب است. همه می خواهیم دیده شویم و این روانشناسی را فیس بوک بیش از همه می داند.

البته هنوز هم حیرت انگیز است که دیگرانی را در کنار دست خودت داشته باشی و به سهولت هر چه تمام تر به آن ها سر بزنی و لینک هایشان را بخوانی و ببینی و بهره بگیری.

هنوز هم حیرت انگیز است که فضایی بوجود آمده که زمینه را برای تکثیرهای هزاران نفره یک خبر یا نوشته یا نظر فراهم می آورد و شیرکردن های متعددی را می بینی که از سلسله زنجیر یک بازتاب درست حکایت دارد.

و هنوز هم حیرت انگیز است که با کامنت ها و نظرات دیگرانی مواجه می شوی که آرزو داشته ای نظراتشن را در این یا آن زمینه بدانی.

اما شبکه می تواند در خدمت افزایش کار جمعی باشد و یا در خدمت برجسته تر شدن فرد. من کمتر کار جمعی موفقی در فیس بوک می یابم. کارهای جمعی ایجاد شده نیز به انفرادهای مختلفی می انجامد.

و از همه جالب تر اینکه کمتر کسی نظری درباره ساز و کار این ارتباط ها و نحوه سازماندهی آن توسط فیس بوک می دهد و همه مان بیشتر مصرف کننده ایم.

این مدیریت یکسویه و عامرانه که به ناگهان بخش بزرگی از مشترکان صفحه من را اولویت بندی می کند و به جای من تصمیم می گیرد کدام لینک های من را ببینند و کدام را نبینند جدا من را اذیت می کند.

فیس بوک به کوچه های محلات زندگی گذشته مان در ایران مشابه است. اهل کوچه را می شناسی، آن ها را تا سالها هر روز می بینی و باهاشان بزرگ می شود، اما حتی تنها به بعضی از آن ها اجازهٔ سلام کردن داری. فضای خفهٔ به اصطلاح خصوصی با پوشش سنت ها و دیگری ستیزی از دیوارهایش به سختی مراقبت می کند. در یک ساختار دیکتاتور زده قرار نیست کوچه باعث گسترش و عمق یافتن ارتباط ها به شکلی شود که جمع در کنار فرد رشد کیفی کند. شاید بعنوان یک چپ باید باور داشته باشیم که عیار پیشرفت ما: عمق یافتن مفاهیم و پراتیک جمعی ست، و به همین دلیل، لزوم چنین نقدی را جدی گرفته و مطالعه بیشتری را در این زمینه لازم بدانیم.

براستی چگونه می توان این فضا را شکست و همکاری های جمعی هرچه وسیع تری را در این فضا و سپهر ویژه سازمان داد و راهبندان های مدیریت شبکه را دور زد و آن را وادار کرد نقش تعاملی تری را پی بگیرد؟

چرا کسی از فیس بوک و راه و رفتار پیش رویش صحبتی بعمل نمی آورد و مطلبی را بازگو نمی کند... آیا همه شیفتهٔ صفحه هامان شده ایم و تنها به هرچه بیشتر آراستن چهره آن مشغولیم...؟

آتلیه

2012-01-10T17:47:00.000-08:00

در سفر آمریکا سری هم به دوست دوران دانشجویی هما «لیز» زدیم. آن ها که همدیگر را در فیس بوک یافته بودند، بعد از سی و سه سال همدیگر را می دیدند. لیز نقاشی می کرد و آتلیه کوچک اما صمیمی و رنگینی داشت. من هم چند تا عکس از اتلیه اش گرفتم و به او تقدیم کردم. حالا دیدم تو فیس بوکش گذاشته. بد نیست شما هم ببینید (البته بهتره رو عکس ها کلیک کرده و بزرگشون کنید تا همه عکس معلوم بشه):

چند عکس از آتلیه

2012-01-09T19:55:00.000-08:00

باید امید داشت و مبارزه کرد

مبارزان واقعی صلح باید در جبههٔ مخالفت با جنگ بجنگند.

احمد سپیداری

ساحل

2012-01-09T19:51:00.001-08:00

...

2012-01-09T19:47:00.000-08:00

تو نیستی نوسان نیست ...

سئوال

2012-01-09T06:29:00.000-08:00

آیا به نظر شما گوگل، فیس بوک، و یاهو بیش از سازمان سیا و اینتلجنت سرویس اطلاعات از زندگی و فعالیت احاد ما در دست ندارند؟

اگه جواب تون مثبته، و قبول دارید در عصری به سر می بریم که اطلاعات منبع اصلی قدرته، پس باید پذیرفت که پایگاه های قدرت جهانی در حال جابجا شدنه.

اگه جوابتون منفی یه، یک سئوال دیگه دارم:

با توجه به رشد حیرت انگیز توان جمع آوری اطلاعات و فن آوریهای اطلاعاتی توسط این شرکت های کاملا خصوصی، فکر می کنید کی جلو می زنند؟

کلاهبردی سازمانیافته

2012-01-09T06:18:00.000-08:00

هفتهٔ پیش بیمه خبر داد که هزینه ماهانه بیمه ماشین های خانواده را بالا برده. البته این سومین بار در طی یک سال است که هزینه ها را به شکلی بی منطق بالا می برند. بچه ها تصمیم گرفتند بیمه شون رو عوض کنند. توی گوگل جستجو گذاشتند و با سایت یک شرکت دیگر تماس گرفتند. بالافاصله تلفن زنگ زد. نماینده شرکت بیمه قبلی بود. از منزلش در روز یکشنبه تعطیل!! زنگ زده بود و می پرسید که آیا با بیمه تان مشکلی دارید؟!

برای همهٔ دوستان هزینه های تلفن اضافه بر برنامه میاید. به نظر می رسه شرکت بل هم احتمالا مثل سایر شرکت ها کار سوء استفاده از جیب مردم بوسیله صورت حساب های صوری رو شروع کرده. اگر میان این همه حساب و کتاب متوجه شدی، تلفن می زنی و اعتراض می کنی (سه مورد را شاهد بوده ام) یک ساعتی پشت خط می مانی (پشت خط کمپانی تلفن!!). اگر خسته نشدی و پیگیری ات را ادامه دادی و به یک کارگزار وصل شدی، معذرت خواهی می کنند و می گویند در برنامه نرم افزاری شان اشکالی پیش آمده... اما جالب اینکه فقط مال ماه قبل را پس می دهند. برای ماه قبل تر باید دوباره زنگ بزنی و کار سخت تر می شود... و جالب تر اینکه این مشکل نرم افزاری برطرف هم نشده و نمی شه...

حالا این ها اصلا مهم نیست. آماری که من دارم ظاهرا نشون می ده از اطلاعات دیگه حساب هات خبر دارند و برای کساین معمولا می فرستند که پرداخت هاشون رو بدون وارسی می پردازند!!

همه اش هم قانونی است. این روزها هر کاری بخواهی بکنی، اجازهٔ استفاده از اطلاعاتت را ازت می گیرند. نمی خواهی برو به عصر حجر و از این فن آوری ها استفاده نکن.

مسافر...

2012-01-09T05:40:00.000-08:00

... جرقه های عجیبی ست در مجاورت دست

بیا و ظلمت ادراک را چراغان کن......

- سهراب -

تنها دو اشتباه

2012-01-08T09:19:00.000-08:00

ما تنها با دو اشتباه بزرگ روبرو خواهیم بود:

قدم در راه نگذاریم و یا راه را نیمه کاره رها کنیم

-بودا-

2012-01-07T23:51:00.001-08:00

از آرشیو شب نگاشت ها

2012-01-06T08:09:00.000-08:00

کار گروهی و برخی معضلات پیش روی آن

هدف از تبلیغ سیاسی

2012-01-06T07:46:00.000-08:00

اغلب ما تو بحث های سیاسی مون، دنبال این هستیم که نشان بدهیم «من» دارای تفکر برتری در تحلیل رویدادها و انتخاب مسیر درست هستم و گاه تلاش می کنیم نشان دهیم که این توانایی زائیدهٔ مرام یا جریان فکری سیاسی ای است که هوادار آن بوده ایم. برای این کار هم مرتبا بر نقاط ضعف «حریف» دست می گذاریم و تفکر و شیوهٔ برخوردش را محکوم می کنیم، بدون آنکه به ضعف های خود در این زمینه و نقدهای دیگری اعتنایی داشته باشیم و یا حتی هیچ خرده ارزشی در سخنان طرف مقابلمان ببینیم و بیابیم...

در یک کلام: برداشت بسیاری از ما از بحث و تبلیغ سیاسی آن است که موفق شویم «تو» را «من» کنیم.

اما هدف اصلی ما در بحث سیاسی نباید و نمی تواند «تو» شدن «من» باشد، بلکه به جای آن باید تلاش کنیم که «من» و «تو» یی که اهداف مشترکی با یکدیگر داریم «ما» شویم.

تصویر

2012-01-03T21:53:00.001-08:00

ایران زمین

2012-01-03T21:50:00.000-08:00

دوستم می گه: هی می گن ایران، ایران

اسم واقعی کشور ما ایران نبوده، ایران زمین بوده.

یعنی اسمش ایرانه فامیلش زمینه. این اسم رو نمی شه از فامیلش جدا کرد. یعنی نمی شه درباره ایران فکر کرد، صحبت کرد، راهکار داد و به اجرا گذاشت، بدون اینکه به سراسر کره زمین و به یک عبارت: جهان و رابطه اون با کشورمون پرداخته باشیم.

ارز جدید در بازار

2012-01-02T19:20:00.000-08:00

می گن یک نوع ارز جدید به بازار آمده که صراف ها فعلا فروشندهٔ آنند: عرض معذرت

2012-01-02T07:00:00.001-08:00

دقت

2012-01-02T06:48:00.000-08:00

در دوران دانشگاه یک درس آزمایشگاه فیزیک تک واحدی داشتیم که همیشه سر سه یا چهار واحدی بودنش در عمل بحث بود. این واحد درسی با استادی دقیق و سخت گیر جدی ترین درسی بود که در سال دوم دانشگاه داشتم.

سرفصل اصلی کار این واحد دانشگاهی آموزش «دقت» در اندازه گیری های آزمایشگاهی بود. ما باید یاد می گرفتیم که برای بیان وزن یک جسم به جای A گرم بگوییم A بعلاوه یا منهای x گرم و این مقدار خطای مثبت یا منفی باید بر اساس شرایط آزمایش و ابزارهای بکار رفته و مهارت فرد آزمایشگر اندازه گیری و محاسبه می شد.

روش های مختلفی برای این کار وجود داشت. یکی از متداول ترین آن، تکرار آزمون در شرایط مشابه و داده برداری از نتایج آن و محاسبه میانگین نتایج اخذ شده و دامنه نوسان صورت گرفته بود.
تاثیر این آزمایشگاه آن بود که تا مدتها (!) اعلام یک نتیجه بدون ذکر دقت اندازه گیریش، اغلب بی معنی می نمود.

من همیشه فکر کرده ام کاش بشود بر نتایجی که از مطالعات و تکرار تجربه های شخصی خود گرفته ایم و آن را به صورت احکام جزمی به خورد دیگران می دهیم، اندازه گیری هایی را روا داریم و «دقت» احکام مورد نظر خود را بسنجیم.

چنین کاری احتمالا باعث نخواهد شد که ما نتایج دیگری بگیریم، اما حسن آن این است که متوجه شویم نتایج اخذ شده توسط ما، دامنهٔ خطای خاص خود را دارد، و به همین دلیل با احکام صادرهٔ ظاهرا متفاوت توسط آزمایشگران آشنای دیگر، همپوشی های قابل اعتنایی دارد.

دنیای دیوانهٔ دیوانه

2012-01-01T03:57:00.000-08:00

فکرش رو بکن!

هنوز درست و حسابی خوابم نبرده بود که یکی زنگ و زد و گفت:

-خبر رو شنیدی؟

- چه خبری؟

- مگه خبر نداری؟

- از چی؟ چی شده؟

- که تنگهٔ هرمز رو بسته اند...

- چی؟ کی؟ من چند ساعتی مهمونی بودم خبری نشنیده ام ... کی گفته؟

- تلویزیون... اینها داره دوباره می گه

- کدوم تلویزیون؟

- من چه می دونم... این آقای خیاط باشی الان گفت که به من خبر رسید تنگهٔ هرمز را بسته اند ...

پریدم پشت کامپیوتر همه جا رو زیر رو کردم، چنین خبری نیست. دنبال خیاط باشی و تلویزیون های ایرانی لس آنجلسی گشتم... پیداش نکردم ...و با اضطراب و نگرانی دوباره خوابیدم.

ساعت ۵ صبح دوباره تلفن زنگ زد. از خواب پریدم و گوشی رو برداشتم. یک دوستی از ایران زنگ زده می گه :

- کی میائید تهران آخه ما دلمون تنگ شده ...

نمی دونم ما کی از این جنگ روانی راحت می شیم و به جای شنیدن کشتار اعضای خانواده توسط بابا نوئل ایرانی، خبر خوش آزادی و صلح می شنویم.

می دونی؟ خوبیش اینه که امید هنوز بعنوان جرم شناخته نشده ...

2012-01-01T03:42:00.000-08:00

آغاز سال ۲۰۱۲ بر همگان مبارک

2011-12-30T07:50:00.001-08:00

به بهانه مصاحبه استاد لطفی

2011-12-30T07:42:00.000-08:00

دانستن دانش سیاسی و به روز بودن در سیر وقایع سیاسی اجتماعی کشور و جهان، تنها برای آن هایی لازم نیست که می خواهند زندگی سیاسی داشته باشند، بلکه برای آن هایی که نمی خواهند سیاسی باشند، چون مثلا کار فرهنگی می کنند و جانبداری های آشکار سیاسی می تواند به تقسیم مخاطبانشان بینجامد یا فضای کار بلند مدتی را از آن ها بگیرد، واجب تر است. بدون درک درست سیاسی، نمی توان کار فرهنگی کرد. چنین افرادی خواسته و ناخواسته، اینجا و آنجا در خدمت ارتجاع قرار گرفته و با دور شدن از مردم، مخاطبان را از دست خواهند داد.

سیاسی نبودن بسیار دشوار تر از سیاسی بودن است. بی شعوری سیاسی را نباید با سیاسی رفتار نکردن اشتباه گرفت. اینکه یک روز سیاسی بوده ایم هم برای یک عمر کافی نمی تواند باشد.

پینا

2011-12-29T19:57:00.000-08:00

دیشب رفتیم به توصیه یک دوستی فیلم تینا رو دیدیم.

پینا

با این فیلم به نظر من یک هنر جدید خلق شده: رقص - فیلم

ما هیچ وقت این امکان را نمی یافتیم که بعنوان تماشاچی میان رقص برویم و با آن زندگی کنیم. چرا که حرکات رقص وقتی از وشعیت واقعی سه بعدی به دو بعدی سینما تبدیل می شوند، تغییر هویت می دهند. ما رقص را به صورت سه بعدی و زنده هم تنها از فاصلهٔ مشخصی بر روی صندلی هایمان می توانسته ایم ببینیم و به همین دلیل دید محدود تئاتری به موضوع داشته ایم. شاید رقص هایی هم همچون تئاترهای باز و بدون سن برگزار شده باشد که من ندیده و نشنیده ام، اما چنان اجراهایی قطعا بسیار گرانقیمت و تماشای آن تنها برای عدهٔ محدودی ممکن بوده است.

اما فیلم تینا ساخته سینماگر شهیر آلمان Wim Wenders ما را با تجربه حیرت انگیزی در فضای سه بعدی روبرو می کند که به نظر من راه را برای گسترش هنر رقص و ظرفیت تازه ای از سینما با قابلیت داشتن مخاطبان میلیونی باز می کند.

به نظر می رسید کارگردان با آگاهی تمام و جذبهٔ کامل، از سینما فراتر رفته و در میان طرح های حیرت انگیز پینا بوش طراح رقص با کلیهٔ وسایل و ابزار و خرد و شعورش می رقصد...

از سینما که بیرون می آمدیم، همه چیز طرحی از رقص داشت و درکی تازه از رقص در ذهنم شکل گرفته بود.

فوق العاده بود این فیلم ...

2011-12-29T19:18:00.001-08:00

هر بار تنم می لرزد...

2011-12-29T19:11:00.000-08:00

یکی از اون ور تلفن می گه ما خودمون اینجا همه اخبار رو داریم. همه چی رو هم می دونیم. خبرگزاری های خارجی رو هم داریم. گوشمون هم بدهکار نیست. هیچ خبری هم نیست. هیچ خبری هم نمی شه. شما هم خیالت راحت باشه ...

از خودم می پرسم براستی مشی تبلیغاتی شرکت های نظامی قبل از یک جنگ خانمانسوز چی باید باشه؟

دولت های قدرتمند تجاوزگر فکر کنند برگ دیگری جز فرمان حمله روی میزشان باقی نمانده

رهبران جمهوری اسلامی فکر کنند آمادگی کامل دارند و کسی جرات و توان یک حمله نظامی گسترده را ندارند

و مردم هم بی خیال باشند و فکر کنند هیچ طوری نخواهد شد

می دونی؟ هر بار که اطلاعات ارائه شده، پیشرفت جنایتکاران جنگی در یکی از این زمینه ها را نشون می ده من تنم می لرزه

دریافت ها عاطفی

2011-12-29T18:58:00.000-08:00

دیدین یک آدمی رو که قبلا دوستون داشته و شما هم عمیقا دوستش داشتید و یک دنیا خاطره و محبت ازش به یاد دارین، ازتون فاصله می گیره و به قول معروف باهاتون بد می شه. رفتارهاش اذیت تون می کنه، حرف هاش مثل خنجر تو قلب تون فرو می ره و یکهو می فهمید براش ارزش چندانی هم نداشته اید؟

هر چی می شینی و فکر می کنی نمی فهمی اون همه ارزش ها از کجا و چه جوری یکهو به ضد ارزش تبدیل شدن ...

نمی دونم. فقط اینو فهمیدم که آدم تو روابط انسانی اش با دیگران، تنها با دریافت های عقلانی روبرو نیست. و کنار دایالوگ های روزانه اش تنها گزاره های منطقی و عقلانی مبادله نمی کنه. بسی بیش از گزاره های منطقی گزاره های ناپیدای عاطفی جابجا می شن و نقل و انتقال پیدا می کنن.

می دونی؟ آدم از گفته های همدیگه نیست که می فهمه داره به مشکل برخورد می کنه، انگار گزاره های عاطفی زودتر از گزاره های منطقی دست به کار می شن و به آدم می گن که بهتر تا با یک رفتار دردناک روبرو نشده، خودشو کنار بکشه.

2011-12-27T21:04:00.001-08:00

کره شمالی

2011-12-27T21:02:00.000-08:00

با مرگ رهبر کره شمالی هیستری عجیبی در رسانه های شرکتی جهانی به راه افتاده که باور کردنی نیست. رهبران قدرتمند جهان به جای تسلیت مرگ رهبر یک کشور در حال مذاکره بر سر نیروگاه های حساس هسته ای بر اساس عرف دیپلماتیک، تا آنجا پیش رفته اند که اعلام آماده باش نظامی کنند. انگار به جای مرگ یک به اصطلاح «دیکتاتور» یک دیکتاتور مرده ای نظیر هیتلر دوباره زنده شده.

امروز یک خبر تازه ای رو در این مورد دیدم که راستش دیگه مسخره بود. منبع خبر کی یه؟ صدای آلمان: هفت مستبدی که باید بروند.

تو یکی از اون صفحات مربوط به دیکتاتورهای هفت گانه، رئیس جمهور جوان تازه به قدرت رسیدهٔ کره شمالی قرار گرفته: کیم جون اونگ

به خودم می گم این بابا که تازه سر کار اومده، جز اینکه در سوئیس هم درس خونده خبر دیگه ای از هیچ اعلام نظر و یا رفتارش هم که نداده اند... همش هم که می گن خبری از اون در دست رس نیست. پس چطوری دیکتاتور شد؟ چیکار کرده که دیکتاتور شده؟ از کجا معلومه راه پدرش رو بره. از کجا معلومه نخواهد اصلاحات گورباچفی قهرمانانهٔ مورد علاقه شما را بکنه؟ ما فکر می کردیم جرم فقط و فقط در جمهوری اسلامی خانوادگی قلمداد می شه و نه در آلمان لیبرال دمکرات.

یک کم صبر کنید. بگذارید دست به دیکتاتوری و جنایت و کشتار مردم، مثل ایران، مصر، تونس، و ... بزنه بعد قطعا باید حکم داد دیکتاتوره و باید بره. قصاص قبل از جنایت که نمی شه. اگر می کنید معنی اش اینه که شما با دیکتاتوری مخالف نیستید، با استقلال کشورها مخالفید. دفاع تون از دیکتاتورها هم که معلومه. هنوز جوهر خبر انتقال هشت میلیارد دلار پول نفت تحریمی جمهوری اسلامی خریداری شده توسط هند از طریق عملیات غیر قانونی بانک های آلمان خشک نشده...

توی صف هم نزنید! هنوز تا نوبت این جوان بشه خیلی های دیگه تو صف اند... از همه شون مهم تر عربستان سعودی یه که داره با تربیت سلفی های هار و به غایت مرتجعش منطقه رو به گند می کشه و شما عامدا در قبال این تبهکاری آشکار سکوت کرده اید. بروید خر خودتان را پالان کنید، اگر شما بگذارید، مردم دنیا به بهترین وجه خودشان می دانند چونه حقوقشان را اکتساب کنند.

دمکراسی غربی

2011-12-25T22:44:00.000-08:00

برخی از هموطنان خارج نشین ما در دفاع از هر سیاستی از طرف قدرت های غربی با حمله به منتقدین آن ها طوری رفتار می کنند که آدم جدا نگران می شه ...

فکرش رو بکن! انگاری اگه این دولت ها را بدی دست اونا، ازش یک دیکتاتوری کامل بسازن و جلوی هر انتقادی رو در داخل این کشورها بگیرن.

می دونی؟ به نظر می رسه دمکراسی از نظر اونا، حاکم بودن دولت های متمدن غربی است نه حاکم بودن رای نسبی مردم در این کشورها. این ویژگی ارزنده را هم مبارزات مردم به بار نیاورده ... بوش ها و سارکوزی ها به مردم هدیه داده اند...

2011-12-25T16:24:00.001-08:00

سلاح کشتار جمعی

2011-12-25T16:11:00.000-08:00

گاهی توی یک مقاله یا گفتار جمله ای وجود داره که عصاره مطلب را دست آدم می ده و مفهومی را تو اعماق وجود آدم می نشونه...
می دونی؟ یک مقاله جالب خوندم از خانم فاطمه کشاورز به نام : تحریم‌ها یک سلاح کشتار جمعی‌اند.

من ایشان را نمی شناسم و نمی دانم چه مواضعی و چه پیشینهٔ سیاسی ای داشته و دارند (خیلی مهم هم گاهی نیست) ولی خردی را که در این انتخاب تیتر دیده ام ستایش انگیز است. شعور آدم را افزایش می دهد و یک کتاب حرف را در یک جمله ساده ریخته است. توصیه می کنم بخوانید:

تحریم‌ها یک سلاح کشتار جمعی‌اند

2011-12-24T20:10:00.001-08:00

من دچار خفقانم، خفقان ...

2011-12-24T19:59:00.000-08:00

سیر تحولات قهقرایی رو می شه تو گوگل و فیس بوک و یوتیوب دید. یک سال پیش به راحتی خبرها رو پیگیری می کردم و فیلم های اعتراضات مردم در سراسر جهان رو پیدا می کردم و تو فیس بوک می گذاشتم. امروز تقریبا دیگه این کار شدنی نیست. یوتیوب فیلم ها رو گم و گور می کنه و دیگه اصلا به کلیدواژه های جستجو در این مورد بی تفاوته و تاریخ هم که می دی نادیده می گیره و می گه فیلمی وجود نداره. جالب اینکه بعد از دو هفته که سراغ همان جستجو می روی می بینی فیلم های متعددی وجود داره که تاریخ آپلودشون همان موقعی بوده که تو جستجو گذاشتی. جستجو تو گوگل و یاهو هم در این زمینه بسیار سخت شده، و فیس بوک هم هر روز ترفند تازه ای رو بکار می گیره که دوستانت لینک های حساس رو کم تر و کمتر ببینند. چون که تصویب شده مردم خبرهای ویدیویی تظاهرات رو نبینند.

امشب سنگ تموم گذاشتند و لینک های دو ویدیوی خبری تظاهرات مهم یکی در مسکو و دیگری در یمن، به سرعت از کار افتاد و حذف شد و لینک های صفحه فیس بوکم پا در هوا ماند. دیگه خسته شدم و فکر کنم به این کار پایان دهم.

من دچار خفقانم، خفقان ...

2011-12-23T15:06:00.001-08:00

دوباره

2011-12-23T15:05:00.000-08:00

دوباره تلاش می کنم. یک دوستی دارم اونور آب های سرد اقیانوس ها که بهم ایمیل می زنه و می گه چرا نمی نویسید.

می گم اخه فیلتره کسی که نمی خونه...

می گه اینجا ما ها همه وی پی ان داریم... نگران نباشد

اگه بدونم خواننده داره خوب می نویسم

می دونین؟ نمی دونم چرا احساس می کنم وبلاگ مال اونور آبه ... اینورا همچین معنا و مضمون زیادی برام نداره ...

پاییز

2011-11-02T09:59:00.001-07:00

2011-11-02T00:10:00.001-07:00

دستم می لرزه

2011-11-01T23:59:00.000-07:00

آدم وقتی پس از مدت ها به وبلاگش برمی گرده، انگار دستش برای نوشتن می لرزه ...

می دونی؟ صفحهٔ وبلاگ ازم می پرسه کجا بودی آقا؟ چه خبرها؟ همین جوری گذاشتی رفتی؟

و من بهش می گم:

خوب برای نوشتن باید رفت و گشت و دید و تجربه کرد. نمی شه همینجوری هی نوشت و نوشت... و تکراری و کسل کننده ننوشت...

هنوز هم سفرم تموم نشده

هنوز هم باز تا چند روز دیگه که راه میوفتم طرف تورنتو، روزهای زیادی باز هم اینترنت ندارم که بنویسم ...

ولی وقتی برگشتم برای گفتن حرف های تازه ای دارم که داره تو ذهنم پخته می شه و عکس هایی که تجربه های تازه من هستند

میام ...

2011-08-30T19:00:00.001-07:00

ونکودر

2011-08-30T18:56:00.000-07:00

از فردا عصرداریم با خانوم می ریم ونکوور. یک ماهی تو راه خواهیم بود. یک ماهی هم شاید آنجا بمانیم و بعد باید تا کالیفرنیا رانندگی کنیم...

نمی دونم اصلا بتونم اینجا توی وبلاگ چیزی بنویسم یا نه. اگر بشه که حتما می نویسم. اگه نشد هم مطمئنا چیزهای دیگری می نویسم که بعدها انتشار بدهم. کتاب هایی هم برده ام که تو راه بخوانم و دستنوشته هایی که بازبینی شان بکنم.

می دونی؟ سال های سال است برای ما تفریح و کار پدیده هایی جدا از هم نیست. به نظر من هیچ تفریحی از انجام کار داوطلبانه ای که به آن باورداریم و عشق می ورزیم لذت بخش تر نیست- گیرم که ساعت ها و ساعت ها زندگی ما را پر کند.

باز هم بازپروری

2011-08-30T18:48:00.000-07:00

امروز دوباره رفتم بازپروری، برای تست آخر دوره. با نمرهٔ قبولی فارغ التحصیل شدم. خوشحال که بیرون می آمدم، چشمم به ده ها بیماری افتاد که توی سالن سر کلاس نشسته بودند- درست مثل روز اولی که من اینجا آمدم.

نگرانی از چهره هاشان می بارید. پیدا بود که تازه یک سکته ای چیزی زده اند ...

می دونی؟ زندگی و مرگ اصلا انگار فاصلهٔ چندانی ندارند.

2011-08-25T18:53:00.001-07:00

2011-08-22T18:01:00.001-07:00

2011-08-15T05:49:00.001-07:00

آزادی یا عدالت؟

2011-08-15T05:42:00.000-07:00

این روزها گزاره ای مدام تکرار می شود که : اگر نتوان آزادی و عدالت را یک جا داشت و من مجبور باشم میان این دو یکی را انتخاب کنم، آزادی را انتخاب می کنم تا بتوانم به بی عدالتی اعتراض کنم.

این گزارهٔ زیبا و پر مفهوم و از بعضی زوایا درست با یک اشکال اساسی روبروست:

چرا ما مجبوریم بین مبارزه برای آزادی و عدالت یکی را انتخاب کنیم؟!

آزادی و عدالت مفاهیمی در هم تنیده اند. مبارزه برای عدالت چیزی جز بسط آزادی از عرصهٔ سیاسی و فرهنگی به عرصهٔ اجتماعی و اقتصادی نیست و نمی شود مبارزه را به مبارزه علیه سرکوب و خفقان سیاسی خلاصه کرد و مبارزه علیه تبعیض و ستم اقتصادی و اجتماعی را به دورانی محول کرد که آزادی ابراز آن وجود داشته باشد. چرا؟

دلایل زیادی برای این مسئله وجود دارد، اما یکی اش هم این است که:

برای بخش بزرگی از آن ها که باید به مبارزه بپیوندند و آن را به پیش ببرند و به سر انجام برسانند- زحمتکشان شهر و روستا - ستم اقصادی و اجتماعی برجسته تر است.

به همین دلیل برنامه های سیاسی فاقد مواضع صریح عدالت جویانه همراه با راه حل هایی جامع و همه جانبه، جذابیت لازم را برای جذب لایه های پایین شهر و روستا ندارد و در عمل عقیم می ماند.

کی چرا چی می گه

2011-08-15T05:16:00.000-07:00

نمی شه هرچی رو جمهوری اسلامی می گه، لیبرال ها می گن، چپ ها می گن یا هر دیدگاه و جریان دیگه می گه اشتباه دونست، چون: معلومه دیگه کی داره این حرفا رو می زنه...

درست و غلطای سیاسی رو تنها دانش سیاست می تونه برای ما معلوم بکنه. هر کدوم از موضعگیری های سیاسی یه تاریخ پشت سرشون دارن، پر از درس های تجربی زنده. باید اون ها رو خوند و درس هاشون رو درک کرد تا بشه تشخیص داد : کی چرا چی می گه ...

2011-08-14T16:18:00.000-07:00

رنج

2011-08-14T16:16:00.000-07:00

آدمی احتمالا درست به همان اندازه که از دست دیگران، از دست خودش هم رنج می کشد و این دردی ست جانکاه و بی امان که گاه به انزوایی دردناک دچارمان می کند ...

2011-08-10T10:00:00.001-07:00

انتقاد از خود

2011-08-10T09:57:00.000-07:00

می دونی؟ اگه انتقاد دیگران بهمون سنگین میاد و فکر می کنیم منصفانه نبوده و تو اون بسیاری چیزها در نظر گرفته نشده و ... نمی دونم... مثلا لحن درستی نداشته و یا در موقعیت مناسبی گفته نشده و ...چه و چه ...بهتره قبل از انتقاد توسط بقیه، خودمون از خودمون انتقاد کنیم. مسلمه که هیچ کس بهتر از خود ما از چرایی و چگونگی خطاها مون و زبون و «موقعیت مناسب» برای گفتن اون ها خبر نداره.

2011-08-07T15:25:00.001-07:00

قطعات بدن

2011-08-07T15:18:00.000-07:00

هفته پیش رفتیم یک جایی نزدیک الگون کوئین پارک کمپینگ. دوسه شبی اونجا بودیم و خیلی هم خوش گذشت.

اما می دونی؟ من که عاشق آتشم هی دور اجاق بالا و پایین شدم و دولا راست شدم تا مثل دفعهٔ قبل کمر درد گرفتم.

بعدش هم رفتم تو رودخونه آبتنی و آب رفت تو گوشم...

خلاصه یک چند روزه درست نمی تونم بنشینم و کارم رو بکنم و گوشم هم تقریبا نمی شنوه...

خوب، حالا فکرش رو بکن تو همچین وضعیتی یک عزیزی تو فیس بوک یک فرم نظر سنجی گذاشته که آیا با دادن قطعات بدن مون بعد از مرگ موافقیم، مخالفیم و یا ...

زیرش نوشتم. من با فلسفهٔ این کار موافقم، ولی خودم قطعهٔ سالمی تو بدنم باقی نمونده که به درد کسی بخوره، وگرنه می بخشیدم.

2011-07-28T00:25:00.000-07:00

...

2011-07-28T00:20:00.000-07:00

می دونی؟ پشت گوش من اصلا جایی نداره که بشه چیزی رو پشتش بندازی... می فهمی که؟ ...

2011-07-26T21:24:00.001-07:00

2011-07-24T20:09:00.001-07:00

آزادیخواهی و دگر اندیشی

2011-07-24T20:08:00.000-07:00

به نظر من کسانی که برای دیگران حکم ارتداد صادر می کنند، دیگر اندیشان را تحریم می کنند، و می توانند کسانی را نادیده بگیرند تا صدایشان را کس دیگری احتمالا نشود، هرچه باشند، آزادیخواه نیستند، و اگر هم حرفی برای گفتن دارند، اعتماد به نفس لازم را نسبت به اندیشه هاشان ندارند...

2011-07-23T07:02:00.001-07:00

حرف

2011-07-23T07:01:00.000-07:00

اول همش شاکی بودم که چرا آدم ها حرفای منو نمی فهمن

بعد فهمیدم که آدم ها کلا خیلی از حرفای همدیگر رو نمی فهمن

و اونوقت دستم اومد که چقدر سخته طوری حرف بزنی که اونا درست بفهمن چه می گی و تا آخر با علاقه دنبال کنن

و آخرش رسیدم به اینکه، قبل از هر چی، باید درست حسابی به حرف ها گوش بدم

هوا

2011-07-21T14:22:00.000-07:00

درجهٔ هوایی که امروز در اینجا یعنی تورنتو احساس می شود، ۴۸ درجهٔ سانتیگراد است. رفتم بیرون برای کار بانکی... همش احساس می کردم اون طرف خیابان دریاست و آهنگ های بندری تو ذهنم پخش می شد...

2011-07-20T18:03:00.001-07:00

هایکوواره - پرنده

2011-07-20T16:09:00.000-07:00

پرنده نیست …
در پشت پنجره، پرها
بی کس و یکه و تنها،
پرواز می کنند

2011-07-14T15:37:00.000-07:00

آخر خط نولیبرالیسم

2011-07-14T15:04:00.000-07:00

براستی چه منابعی در دست یک دولت نولیبرالیستی پیشرفته باقی مانده است؟ ارتش، پلیس، دادگاه، زندان، سازمان اطلاعات، پارلمان؟ هیئت دولت، گمرک، ادارهٔ مالیات و ...؟

آیا نمی شود روزی درست مثل پارلمان ها که مدت هاست خصوصی شده و در اختیار شرکت های بزرگ بازار قرار گرفته اند، ارتش ها و پلیس هم خصوصی شده و به تملک مستقیم شرکت ها درآیند، یا گوگل و فیس بوک و سایر غول های دنیای دیجیتال سهام سازمان سیا و اینتلجنت سرویس و ... را بکلی بخرند، گمرک بی معنی تر از آنچه هست بشود و خود شرکت های جهانی قیمت های منطقه ای تدوین کنند، مالیات هم مستقیما و در موقع خرید به شرکت های صاحب بازار پرداخت شود و ...خلاصه این دولت های کارگزار مضحک باقی مانده از دوران گذشته کنار گذاشته شوند و مسئولیت دفاع از اعمال جنون آمیز و غیر قابل دفاع شرکت های جهانی به خودشان سپرده شود؟

خواب

2011-07-13T06:40:00.000-07:00

دیشب خواب دیدم بدون زیر انداز و روانداز، وسط یک اطاق لختی شبیه سلول خوابیدم که سقف و دیوارهای بدون پنجره و کف اش همه گچی ست و روی تمام این سطوح سفید - حتی کف اطاق - سایهٔ برگ هایی موج می زند که در باد می رقصند...

2011-07-12T06:37:00.001-07:00

تفاوت

2011-07-12T06:26:00.000-07:00

هر کس شعرهای مورد علاقهٔ خود را داره و می خونه، اما خوب، شعرهایی هم هست مثل شعرهای حافظ که تقریبا همه دوست داریم و می خونیم.

می دونی؟ ما توی یه چیزایی مشترکیم و تو یه چیزهایی متفاوت، اما خوب، برخی نظریات خیلی رایج این روزها مشترک ها رو حذف می کنن و آدم ها را فقط با تفاوت هاشون توضیح می دن ... من باورشون نمی کنم.

دربارهٔ اشتباهات آدم ها

2011-07-12T06:20:00.000-07:00

یک سخنرانی جالبی در سایت تد دات کام هست به نام : درباره اشتباهات آدم‌ها پیرامون حق به جانب دانستن خود و رد کردن دیگران. براستی اما چقدر حق با ماست؟ ما چقدر درست فکر می کنیم؟ چرا همیشه نظرات خود را درست درست دانسته و حق را به خودمان می دهیم؟ ریشهٔ این تربیت از کجاست؟ و خلاصه اینکه چقدر جهان بهتری خواهیم داشت اگر هر بار که نظر خود را درست می دانیم، و دوست دیگری را خطاکار، ابله، و یا احیانا عوامفریب، به خودمان برای لحظه ای شک کنیم، و فکر کنیم: شاید هم نظر من اشتباه است...

دیالوگ سازنده و رشد دهندهٔ نظرات از همین جا آغاز می شود

2011-07-09T20:50:00.001-07:00